را راهنمايى كرديم و آنها كورى را بر هدايت ترجيح دادند ) همين معنى اراده شده است .
سپس مىفرمايد : اينها تهمت و افترا مىبندند .
إِنَّما يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِآياتِ اللَّهِ
: كسانى تهمت مىبندند و چنين دروغهايى را اختراع مىكنند كه دلائل خدا را قبول ندارند و تصديق نمىكنند ، نه كسانى كه اهل ايمان هستند ، زيرا ايمان از چنين كارهايى مانع مىشود .
وَ أُولئِكَ هُمُ الْكاذِبُونَ
: اى محمد ، تو دروغگو نيستى ، بلكه آنها دروغگو هستند . اين جمله ، دروغ را بكافران اختصاص و نشان مىدهد كه دروغگويى يكى از عادات آنهاست . علاوه بر اين ، در اين آيه ، نهى و منع از دروغ نيز كرده است ، زيرا مىگويد : دروغ ، كار كسانى است كه ايمان ندارند . در روايت است كه از پيامبر گرامى سؤال كردند : آيا مؤمن زنا مىكند ؟ فرمود : ممكن است . پرسيدند : مؤمن دزدى مىكند ؟ فرمود . ممكن است . پرسيدند : مؤمن دروغ مىگويد : فرمود : نه . آن گاه همين آيه را قرائت كرد .
نظم آيات :
در بارهء اتصال
وَ إِذا بَدَّلْنا آيَةً مَكانَ آيَةٍ
به سابق ، دو وجه گفتهاند : 1 - اين آيه ، دنبالهء وصف كسانى است كه اولياى شيطان هستند و در آيهء
« عَلَى الَّذِينَ يَتَوَلَّوْنَهُ »
وصف آنها گذشت . يعنى آنها دوست شيطانند و در بارهء آيهاى كه بجاى آيهاى ديگر قرار مىگيرد ، مىگويند : تو افترا مىبندى 2 - اين آيه ، از سابق جداست و دنبالهء آياتى است كه در بارهء كارهاى كافران بود . وجه اول بهتر است .