يكى از وعدههاى الهى است ، در بارهء زنان و مردان مؤمنى كه با توجه بداشتن ايمان به خدا و انبياء ، عمل نيكو انجام دهند . طبق اين وعده ، آنان از يك زندگى نيكو و پاكيزه ، برخوردار خواهند شد . اما منظور ، از اين زندگى نيكو و پاكيزه چيست ؟ ! در اين باره اقوالى است :
1 - ابن عباس و سعيد بن جبير و عطا گويند : روزى حلال است .
2 - حسن و وهب گويند : قناعت و خشنودى از قسمت الهى است . از پيامبر گرامى نيز چنين روايت شده است .
3 - قتاده و مجاهد و ابن زيد گويند : بهشت است . حسن گويد : زندگى خوش و پاكيزه ، تنها در بهشت است . ابن زيد گويد : مگر نه خداوند از زبان كسانى كه در آخرتند ، مىفرمايد ؟ :
يا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَياتِي
( فجر 24 : كاش براى اين زندگى توشهاى فرستاده بودم ) .
4 - منظور رزق روزانه است .
5 - زندگى پاكيزه در عالم قبر است .
وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ
: تفسير اين جمله گذشت و تكرار از آن به منظور تأكيد است .
فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ
: اى محمد ، هر گاه مىخواهى قرآن بخوانى از شر شيطان كه مطرود درگاه خداوند است ، به خدا پناه ببر .
اين تعبير ، نظير :
إِذا قُمْتُمْ إِلَى الصَّلاةِ فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ
است ( مائده 6 : هر گاه بخواهيد به نماز برخيزيد صورتها را بشوييد و . . . ) .
استعاذه اين است كه مقام پايينتر از مقام بالاتر بخواهد كه در برابر دشمن او را پناه دهد و از او دفاع كند ، در ضمن ، استعاذه با اظهار خضوع و مذلت ، همراه است . مقصود اين است كه در وقت قرائت قرآن بايد از وسوسههاى شيطان به خدا پناه برد ، تا از لغزش و اشتباه مصون بماند .
استعاذه ، در وقت قرائت قرآن ، مستحبّ است ، چه در وقت نماز و چه در غير