وَ جِئْنا بِكَ شَهِيداً عَلى هؤُلاءِ
: و تو را اى محمد ، بر قومت و امتت ، گواه مىآوريم . اينكه پيامبر را جداگانه ذكر مىكند ، بخاطر تعظيم و تجليل اوست .
وَ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ تِبْياناً لِكُلِّ شَيْءٍ
: قرآن را بر تو نازل كرديم ، تا بيان هر امر مشكلى باشد . يعنى براى اينكه هر امر مشكلى را كه از لحاظ شرعى مورد احتياج مردم باشد ، بيان كند ، زيرا هيچ چيزى نيست كه از لحاظ دينى مورد احتياج مردم باشد و در قرآن كريم تصريح به آن نشده باشد يا رجوع به بيان پيامبر و جانشينانش نداده باشد ، يا به اجماع امت واگذار نشده باشد ، بنا بر اين حكم همهء اينها از قرآن كريم استفاده مىشود .
وَ هُدىً وَ رَحْمَةً
: قرآن كتابى است كه مردم را برشد فكرى و روحى فرا مىخواند و براى مردم نعمتى است ، زيرا همهء احكام در آن آمده است و منجر به نعمتهاى آخرت مىشود .
وَ بُشْرى لِلْمُسْلِمِينَ
: علاوه بر اينها قرآن كريم مردم را بپاداش هميشگى و نعمت پايدار ، بشارت مىدهد .
إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ
: خداوند مردم را به عدالت و انصاف ميان مردم و معاملهء به اعتدال كه از افراط و تفريط و كجى و انحراف ، دور باشد ، امر مىكند .
وَ الْإِحْسانِ
: و همچنين مردم را امر مىكند كه به يكديگر نيكى كنند . كلمهء « احسان » جامع هر خيرى است . اغلب ، به معناى بخشش مال به كار مىرود .
عطا و ابن عباس گويند : عدل ، توحيد و احسان انجام واجبات است .
برخى گويند : عدالت در كارها و احسان در سخنهاست ، بنا بر اين بايد جز به عدالت كار نكرد و جز بنيكى سخن نگفت .
برخى گويند : عدالت اين است كه انصاف كند و پاداش بخواهد و احسان اين است كه انصاف كند و پاداش نخواهد .
وَ إِيتاءِ ذِي الْقُرْبى
: همچنين شما را امر مىكند كه دربارهء خويشاوندان نيكى كنيد .