غير فورى و نالهء خوب وجود دارد .
3 - هر گاه قبول كنيم كه مقصود از برترى دادن ، زيادى ثواب و « من » براى تبعيض است ، چه مانعى دارد كه جنس فرشتگان ، بهتر از جنس بنى آدم باشد ؟ ! زيرا فضيلت فرشتگان ، مال همه يا اكثر آنهاست و فضيلت بنى آدم ، بگروه كمى تعلق دارد ، بنا بر اين چه مانعى دارد كه پيامبران برتر از فرشتگان باشند ، اگر چه جنس فرشتگان ، برتر از جنس بنى آدم است .
پرسش :
اگر معناى تفضيل و تكريم ، يكى است ، چرا تكرار شدند ؟ ! پاسخ :
تكريم ، گرامى داشتن بوسيلهء نعمت است و مستلزم اين نيست كه كسى را كه بوسيلهء نعمتها گرامى مىدارند ، برتر هم باشد ، از اينرو پس از ذكر تفضيل ، تكريم را آورد ، تا مطلب را تمام كرده باشد .
برخى گفتهاند : تكريم مربوط به نعمتهاى دنيا و تفضيل مربوط به نعمتهاى آخرت است .
برخى گفتهاند : تكريم ، به نعمتهايى است كه باعث صحت تكليف مىشوند و تفضيل ، به تكليفى است كه بنى آدم را در معرض منزلتهاى عالى قرار مىدهد .
يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ
: در اين باره اقوالى است :
1 - مجاهد و قتاده گويند : يعنى روزى كه مردم را بوسيلهء پيامبرشان دعوت كنيم ، بنا بر اين مقصود اين است كه : در روز قيامت ، ندا مىكنند كه : پيروان ابراهيم ، پيروان موسى ، پيروان محمد ( ص ) بيايند . آنها كه اهل حقند و پيروى انبيا كردهاند ، برخاسته ، كتاب خود را بدست راست مىگيرند . سپس ندا مىكنند كه : پيروان رؤساى گمراه و سركش بيايند . مضمون اين معنى را سعيد بن جبير از ابن عباس نقل كرده است .
از على ( ع ) روايت است كه : امامان بر دو قسمند : امامان هدايت و امامان گمراهى .
والبى نيز از آن بزرگوار روايت كرده است كه : امامان ايشان ، برخى به راه خيرند و