كرده است ، عطا كن . اين معنى از ابن عباس و حسن است . سدى گويد : مقصود دادن حق خويشاوندان پيامبر است . وى گويد : هنگامى كه عبيد اللَّه زياد ، امام سجاد را نزد يزيد مىفرستاد ، به مردى شامى فرمود :
- قرآن را خواندهاى ؟
- آرى - آيا آيهء ،
وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ
را خواندهاى ؟
- شما همان خويشاوندانى هستيد كه خداوند دستور داده است كه حقش اداء شود ؟
- آرى ! همين مطلب از امام باقر و امام صادق ( عليهما السلام ) نيز روايت شده است .
از ابو سعيد خدرى روايت شده است كه : چون اين آيه نازل شد ، پيامبر ، فدك را بفاطمه ( ع ) داد .
عبد الرحمن بن صالح گويد : مأمون نامهاى به عبد اللَّه بن موسى نوشت و در بارهء فدك از وى سؤال كرد ، وى حديث بالا را در پاسخ مأمون نوشت . مأمون ، فدك را بفرزندان فاطمه ( ع ) ، تسليم كرد .
وَ الْمِسْكِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ
: و زكات را كه حق مستمندان و مسافرانى است كه از بلاد خود دور مانده و مخارجشان تمام شده است ، به ايشان بده .
وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِيراً
: ابن عباس و ابن مسعود گويند : مبذر كسى است كه مال را بناحق خرج مىكند . مجاهد گويد : اگر كسى به اندازهء « يك چارك » در راه باطل صرف كند ، مبذر است و اگر همهء مال خود را در راه حق خرج كند ، مبذر نيست .
از امام صادق ( ع ) روايت شده است كه : على ع به عنايت فرمود :
-
كن زاملة للمؤمنين و ان خير المطايا امثلها و لا تكن من المبذرين
: يعنى : براى مردم مؤمن ، باربردار باش كه بهترين مركبها آنهايى هستند كه رامتر باشند و از اسراف كاران مباش .