[ سوره الإسراء ( 17 ) : آيات 13 تا 15 ]
وَ كُلَّ إِنسانٍ أَلْزَمْناهُ طائِرَهُ فِي عُنُقِهِ وَ نُخْرِجُ لَهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ كِتاباً يَلْقاهُ مَنْشُوراً ( 13 ) اقْرَأْ كِتابَكَ كَفى بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيباً ( 14 ) مَنِ اهْتَدى فَإِنَّما يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ وَ مَنْ ضَلَّ فَإِنَّما يَضِلُّ عَلَيْها وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى وَ ما كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولاً ( 15 )
ترجمه :
هر انسانى عملش را بگردنش افكندهايم و روز قيامت برايش كتابى بيرون مىآوريم كه آن را در برابر خود گشوده مىبيند . كتاب را بخوان . امروز خودت براى حسابگرى اعمالت كافى هستى . هر كه هدايت شود ، فايدهء هدايت براى خود او و هر كه گمراه شود ، زيان گمراهى متوجه خود اوست . هيچ كس بار ديگرى را بدوش نمىكشد و عذاب نمىكنيم ، جز اينكه پيامبرى مبعوث كنيم .
قرائت :
نخرج : ابو جعفر « يخرج » بضم ياء و فتح راء و يعقوب بفتح ياء و ضم راء و ديگران بضم نون و كسر راء خواندهاند .
قرائت نخست ، يعنى : عملش بيرون آورده مىشود . در اين صورت « كتاباً » حال است . قرائت دوم ، يعنى : عملش بيرون مىآيد . طبق اين قرائت ، نيز « كتاب » حال است .