آفريدگار خود ، دلالت دارند ، زيرا هر يك از آنها داراى فايدههايى هستند : روز براى كسب و كار و شب براى آسايش و كم و زياد شدن مدت آنها . ديگر اينكه هر كدام سپرى شود ، ديگرى فرا مىرسد ، و اين خود دليل است بر حادث بودن آنها ، زيرا قديم نبايد به سر آيد . هر گاه چيزى حادث باشد ، نيازمند خالق و احداث كننده است . شب و روز دلالت دارند كه آفريدگار آنها توانا و داناست . ما يقين داريم كه بشرى آفرينندهء شب و روز نيست ، زيرا بشر از چنين كارى عاجز است . پس آفرينندهء شب و روز ، قديم و قادر و عالم است . علم و قدرت او از ذات اوست و او را مثل و مانندى نيست و هر كارى براى او مقدور است .
برخى گويند : مقصود از « آيتين » خورشيد و ماه است .
فَمَحَوْنا آيَةَ اللَّيْلِ
: ابن عباس گويد : يعنى نور شب را با پردهء سياهى مىپوشانيم .
وَ جَعَلْنا آيَةَ النَّهارِ مُبْصِرَةً
: و آيت روز ، يعنى خورشيد را روشنى بخش عالم هستى قرار دادهايم تا مردم اطراف خود را ببينند .
برخى گويند : يعنى شب را ظلمانى ساختهايم تا چشمها اطراف خود را نبينند ، همانطورى كه نوشتهء محو شده ، قابل ديدن نيست و روز را روشن ساختهايم تا چشمها اطراف خود را بنگرند و چيزها ادراك شوند ، بنا بر اين « آيت ليل » خود شب و « آيت نهار » خود روز است . و اين از شگفتيهاى بلاغت قرآن كريم است .
برخى گويند : « آيت ليل » ظلمت شب و « آيت نهار » نور روز است . مقصود اين است كه : ظلمت شب را بنور روز محو مىكنيم و نور روز را با ظلمت شب ، جز اينكه يكى از آنها بقرينهء ديگرى حذف شده است .
اكنون به بيان اينكه مقصود از ظلمت شب و روشنايى روز چيست ، پرداخته ، مىفرمايد :
لِتَبْتَغُوا فَضْلًا مِنْ رَبِّكُمْ
: براى اينكه شب استراحت كنيد و روزها از راههاى مختلف ، طلب روزى كنيد . در اينجا جملهء : « لتسكنوا فى الليل » را بخاطر اينكه در جاهاى ديگر ، بيان شده ، حذف كرده است .