يغشيكم : اهل مدينه ، بضم ياء و سكون غين و « نعاس » را به نصب خواندهاند .
ابن كثير و ابو عمرو « يغشاكم » و « نعاس » را به رفع خواندهاند . ديگران طبق متن قرائت كردهاند . قرائت دوم بنا بر اسناد فعل به « نعاس » و قرائت اول و سوم بنا بر اسناد فعل به خداوند متعال است .
لغت :
رعب : ترس .
بنان : انتهاى دست و پا . انگشت . شاعر گويد :
الا ليتنى قطعت منه بنانه * و لاقيته فى البيت يقظان حاذرا
يعنى ، كاش دست او را قطع مىكردم و او را در خانه ، بيدار و كسل ملاقات مىكردم .
شقاق : عصيان و جدايى .
اعراب :
إِذْ تَسْتَغِيثُونَ
: عامل « اذ » فعل « يبطل الباطل » و بقولى محذوف است .
جعله : اين ضمير به امداد و بقولى به بشارتى كه داده شده و بقولى به ارداف بر مىگردد .
امنة : مفعول له براى « يغشى » .
إِذْ يُوحِي
: منصوب به
« جَعَلَهُ اللَّهُ . . . »
ممكن است به تقدير « و اذكروا اذ يغشيكم النعاس و اذ يوحى » باشد .
ذلِكُمْ فَذُوقُوهُ
: ممكن است « ذلكم » خبر مبتداى محذوف باشد . چنان كه شاعر گويد :
و قائلة خولان فانكح فتاتهم * و اكرومة الحيين خلو كماهيا
( اى هذه خولان ) يعنى : بسا گويندان كه مىگفت : اين است قبيلهء خولان ، با دوشيزهء ايشان ازدواج كن . اين قبيله ، داراى فضيلت است و بطور كامل ، فارغ از غم و اندوه است .