بيان آيه 1
قرائت :
ابن مسعود و سعد بن ابى وقاص و على بن الحسين ( ع ) و امام باقر ( ع ) و زيد بن على و امام صادق ( ع ) و طلحة بن مصرف « يسالونك الانفال » خواندهاند . ابن جنى مىگويد : از اين قرائت مىتوان فهميد كه سؤال از انفال ، كه مفاد قرائت مشهور است نيز به منظور درخواست انفال بوده و غرض آنها از سؤال ، اين بوده است كه انفال را تصاحب كنند .
لغت :
انفال : جمع « نفل » يعنى زيادى شىء . لبيد گويد :
ان تقوى ربنا خير نفل * و باذن اللَّه ريثى و عجل
يعنى : تقواى خدايمان بهترين افزونى است . سرعت و تأخير من باذن خداست .
برخى گفتهاند : نفل يعنى بخشش . نافله نماز غير واجبى است كه انسان از روى ميل بخشش مىكند . نوفل يعنى مرد بخشنده .
مقصود :
يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْأَنْفالِ
: جماعتى از اصحاب در باره انفال از تو سؤال مىكنند .
مفسرين در باره انفال اختلاف كردهاند . گروهى گفتهاند : منظور غنائم جنگ بدر است برخى گويند : غنائم سريههاست . برخى گويند : متاع يا كنيز يا غلامى است كه بدون جنگ از مشركين بدست مسلمين بيفتد . برخى گويند : اين غنائم مخصوص پيامبر است و هر گونه بخواهد ، مصرف مىكند . برخى گفتهاند : مقصود از انفال ، چيزهايى است كه بعد از قسمت غنائم بر زمين مانده است . مثل زره و نيزه و اسب . از ابن عباس نيز روايت شده است كه منظور لباس جنگ و اسب است كه پيامبر بهر كه خواست مى -