براى بيان عجز بتهاست . مثل :
« هاتُوا بُرْهانَكُمْ »
( انبياء 24 ) يعنى از آوردن برهان عاجزيد .
إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ
: ابن عباس گويد : يعنى اگر راست مىگوييد آنها را بپرستيد و از آنها پاداش بگيريد .
أَ لَهُمْ أَرْجُلٌ يَمْشُونَ بِها أَمْ لَهُمْ أَيْدٍ يَبْطِشُونَ بِها أَمْ لَهُمْ أَعْيُنٌ يُبْصِرُونَ بِها أَمْ لَهُمْ آذانٌ يَسْمَعُونَ بِها
: آيا اين بتها داراى دست و پا هستند تا در راه مصالح شما حركت كنند يا براى شما كارى انجام دهند ؟ آيا اينها داراى گوش و چشم هستند كه بشنوند و ببينند ؟ ! شما كه داراى اين قوا هستيد از آنها بهتريد . پس چرا در برابر موجودى پستتر از خود كرنش مىكنيد ؟ ! سپس به منظور تقبيح بيشتر اعمال آنها مىفرمايد :
قُلِ ادْعُوا شُرَكاءَكُمْ ثُمَّ كِيدُونِ فَلا تُنْظِرُونِ
: به آنها بگو : اين بتها را كه گمان مىكنيد خدا هستند و آنها را در مال خود شريك مىسازيد و از چار پايان و غير چارپايان سهمى هم به آنها مىدهيد و آنها را مىپرستيد ، بخوانيد . آن گاه همگى با من نيرنگ كنيد و مرا مهلت ندهيد .
منظور اين است كه شما و بتهاى شما نمىتوانيد به من صدمه وارد كنيد ، زيرا معبود من مرا يارى مىكند و شر نيرنگ بازان را از من دور مىسازد ، اما معبود شما قادر بر يارى شما نيست . اكنون اين گوى و اين ميدان !