مىدانستند و شترانى كه ده شكم زاييده بودند ، يا گوششان را شكافته بودند ، حرام مىشمردند ، خداوند در ردّ آنها فرمود :
قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ
: اى پيامبر ما ، به اينان بگو : لباسهايى كه مردم خود را بوسيله آنها زينت مىدهند و روزيهاى پاكيزه را چه كسى حرام كرده است ؟ اينها را خداوند براى بندگان خود آفريده است . برخى گويند : منظور از طيبات خوردنىهاى لذيذ و برخى گويند مقصود چيزهاى حلال است . اما معناى اول بهتر است ، زيرا اينها در روز قيامت ، بطور خالص در تيول مؤمنان است .
قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا خالِصَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ
: ابن عباس گويد : يعنى مؤمنين و مشركين در طيبات دنيا با هم شريكند از غذاهاى دنيا مىخورند و از لباسهاى دنيا مىپوشند و با زنان صالحه دنيا ازدواج مىكنند ، اما در آخرت اين نعمتها را خداوند اختصاص به اهل ايمان مىدهد و مشركين را از آنها بهرهاى نيست . فراء نيز قريب به همين مضمون گفته است . جبائى گويد : مقصود اين است كه اين نعمتها در دنيا براى اهل ايمان ، خالص از غم و ناراحتى نيست ، اما در آخرت خالص است .
كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ
همانطورى كه شما را بمنافعتان راهنمايى و صلاح دينتان را به شما گوشزد مىكنيم ، آيات را هم براى مردمى كه بدانند تفصيل مىدهيم .
دلالت آيه
از اين آيه بر ميآيد كه مىتوان لباسهاى فاخر را پوشيد و غذاهاى لذيذ و حلال را خورد . عياشى از حسين بن زيد و او از عمويش عمر بن على ( ع ) و او از پدرش امام سجاد ( ع ) نقل ، كرده است كه : حضرت ، عبايى از خز به پنجاه دينار خريدارى كرد و همين كه فصل تابستان رسيد ، صدقه داد و اين كار را بد نمىشمرد و مىفرمود :
« قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ . . .
و نيز به اسناد خود از يوسف بن ابراهيم نقل كرده كه گفت : بر امام باقر ( ع ) داخل