بيان آيهء 136
قرائت
بزعمهم : كسايى و يحيى بن ثابت و اعمش بضم زاء و ديگران بفتح خواندهاند و هر دو بيك معنى هستند . برخى گفتهاند : به كسر زاء هم جايز است . مثل : « فتك » و « ودّ »
لغت
ذرء : آفرينش اختراعى . اصل آن به معناى ظهور است . « ذراة » يعنى ظهور پيرى .
حرث : زراعت ، زمينى كه براى كشت آماده شود .
انعام : جمع « نعم » كه مقصود گاو و گوسفند و شتر است .
مقصود
بار ديگر دربارهء مشركين و عقايد فاسد ايشان مىفرمايد :
وَ جَعَلُوا لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الْأَنْعامِ نَصِيباً
: كفار مكه و مشركين پيش از آنها از زراعتها و گاوها و گوسفندها و شترها كه مخلوق خدا هستند ، سهمى براى بتها قرار مىدادند .
فَقالُوا هذا لِلَّهِ بِزَعْمِهِمْ وَ هذا لِشُرَكائِنا
: مىگفتند : اين قسمت براى خدا و اين قسمت براى بتها . آنها بتها را شريك خود مىدانستند زيرا به آنها از مال خود سهمى ميدادند .
فَما كانَ لِشُرَكائِهِمْ فَلا يَصِلُ إِلَى اللَّهِ وَ ما كانَ لِلَّهِ فَهُوَ يَصِلُ إِلى شُرَكائِهِمْ
:
در اينباره اقوالى است : 1 - رسم آنها اين بود كه زراعتى براى خدا و زراعتى براى بتها درست مىكردند . هر گاه زراعت خدا خوب و زراعت بتها بد مىشد ، قسمتى از