وَ هُوَ يُطْعِمُ وَ لا يُطْعَمُ
: او خداى است كه موجودات را روزى ميدهد و نيازى به روزى ديگران ندارد . اما علت اينكه بجاى روزى دادن ، اطعام كردن را به كار مىبرد ، اين است كه مردم بيشتر نيازمند طعام هستند . بعلاوه ، از اين بيان ، استنباط مىشود كه خداوند شباهتى به موجودات جسمانى كه نيازمند غذا هستند ، ندارد . تنها موجودات جسمانى به غذا محتاجند .
اين آيه ، استدلال محكمى است در برابر كافران . كسى كه خالق آسمانها و زمين و پديد آورندهء موجودات و مدبر و رازق و اطعام كنندهء ايشان است و همهء موجودات ، دست نياز بسوى درگاه او بر آوردهاند ، برتر از آن است كه مانند و نظيرى داشته باشد .
او قادر ، قاهر ، غنى و حىّ است و جز او كسى سزاوار پرستش نيست .
قُلْ إِنِّي أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَسْلَمَ
: بگو : خدا به من فرمان داده است كه نخستين كسى باشم كه در برابر فرمانش تسليم و در برابر حكمش راضى باشم . پيش از همه ، خدا را عبادت كنم و پيش از همه بعد از دوران فترت رسل به او ايمان آورم ، بنا بر اين او اولين مؤمن و مسلمان است ، زيرا بر او وحى نازل شده است .
برخى گويند : يعنى مامورم كه اولين خاضع و مؤمن و حق شناس و رها كنندهء شرك و بت پرستى باشم . چنان كه موسى گفت :
« سُبْحانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَ أَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ »
( اعراف 143 : خدايا منزهى تو . بدرگاهت توبه مىكنم و من نخستين مؤمن هستم ) مقصود موسى اين بود كه من از كسانى نيستم كه ميخواستند ترا به چشم بنگرند . و چنان كه ساحران دربار فرعون گفتند :
« إِنَّا نَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لَنا رَبُّنا خَطايانا أَنْ كُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِينَ »
( شعراء - 51 . ) يعنى : طمع ما اين است كه خدا از خطاهاى ما در گذرد ، زيرا ما نخستين كسانى هستيم كه به سحر نبودن عصا و حق بودن آن از ميان ساحران ايمان مىآوريم .
وَ لا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ
: نه تنها به من امر كرده است كه اولين مؤمن و مسلم باشم ، بلكه امر كرده است كه خود را از صف مشركين خارج سازم .