بيان آيه 65
لغت
لبس : اختلاط و در هم آميختن كار يا سخن .
شيع : جمع شيعه . يعنى فرقهها . تشيّع عبارت از اين است كه از لحاظ دينى از كسى پيروى كنند و او را دوست دارند . در عرف مسلمين به كسى شيعه گفته مىشود كه به امامت و خلافت بلا فصل على ( ع ) بعد از پيامبر ، معتقد باشد ، اعم از اماميه و زيديه و . . .
به همين جهت است كه به ديگران شيعه گفته نميشود . مگر اينكه بدون الف و لام به كار رود و اضافه شود مثل : « شيعة بنى العباس » .
مقصود
باز هم در اين آيهء شريفه ، روى سخن با مشركين و مقصود تنبيه و ترسانيدن آنهاست مىفرمايد :
قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ
:
اى محمد ، به اين كافران بگو : خداوند قادر است كه عذابى از بالاى سرتان يا از زير پايتان ، بسوى شما بفرستد ، در اينباره وجوهى گفتهاند :
1 - منظور از عذاب بالاى سر ، صيحه و سنگ و طوفان و باد است ، كه نسبت به عاد و ثمود و قوم شعيب و قوم لوط انجام شد و منظور از عذاب زير پا فرو رفتن به زمين است كه سرنوشت قارون بود . اين وجه از سعيد بن جبير و مجاهد است .
2 - ضحاك گويد : يعنى عذابى كه بزرگان و زير دستان شما را فرا گيرد .
3 - ابن عباس گويد : منظور پادشاهان ستمكار و بندگان بد كار و بىخير است .
از امام صادق ( ع ) نيز روايت شده است .
أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعاً
: يا اينكه شما را بفرقهها و دستههاى مختلف ، تقسيم كند