بيان آيهء 60
قرائت
و عبد الطاغوت : حمزه بضم باء و جر تاء قرائت كرده است و ديگران به فتح باء و نصب تاء . قرائت اول بنا بر اين است كه عطف بر « القردة » باشد . در اين صورت كلمهء « عبد » جمع نيست ، بلكه مفردى است كه از آن ارادهء كثرت شده است مثل
« إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لا تُحْصُوها »
( ابراهيم 34 : منظور از نعمت ، نعمتهاست ) قرائت دوم بنا بر اين است كه فعل ماضى و عطف بر « لعنه اللَّه » باشد .
اعراب
مثوبة : تميز نسبت . همچنين « مكاناً »
مَنْ لَعَنَهُ اللَّهُ
: در بارهء اعراب « من » سه وجه است : 1 - مجرور و بدل از « بشر » يعنى « هل انبئكم به من لعنه اللَّه » 2 - مرفوع و خبر مبتداى محذوف . يعنى « هم من لعنه اللَّه » 3 - منصوب و بدل از محل جار و مجرور .
مقصود
اكنون خداوند پيامبر خود را مامور مىكند كه آنها را مخاطب سازد ، فرمود :
-
قُلْ
: به اين مشركان و يهوديان ، كه استهزا مىكنند ، بگو :
هَلْ أُنَبِّئُكُمْ بِشَرٍّ مِنْ ذلِكَ مَثُوبَةً عِنْدَ اللَّهِ
: آيا شما را خبر دهم به آنچه كيفر آن پيش خداوند ، بدتر از كارهايى است كه به خاطر آنها ما را مورد انكار قرار مىدهيد ؟ ! مقصود اين است كه : اگر ايمان ما به خدا و قرآن و كتب آسمانى پيشين ، پيش شما ناپسنديده است : من شما را به چيزى خبر مىدهم كه سرانجام آن نزد خداوند ناپسنديدهتر خواهد بود .
برخى گويند : يعنى آيا شما را از حال كسانى كه حالشان از حال مسلمانانى كه مورد