روزى كه تو را آفريد تا به پيامبرى مبعوث كرد بزرگ بود ، زيرا ترا خاتم پيامبران و سرور رسل قرار داد و به تو مقام شفاعت و مقامات ديگر بخشيد .
لا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْواهُمْ
: در بسيارى از راز پوشى و گفتگوهاى محرمانهء آنها فايدهاى نيست . حد اقل اين است كه نجوى مثل دعوى بايد ميان دو كس باشد .
إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلاحٍ بَيْنَ النَّاسِ
: مگر كسى كه در نجواى خود به صدقه يا به نيكى امر كند : كه در آن خير است و عقول مردم آن را مىستايند ، يا اينكه در صدد برقرار كردن صلحى و آميزشى در ميان مردم باشند .
على بن ابراهيم در تفسير خود گويد : پدرم از ابن ابى عمير ، از حماد ، از امام صادق ع نقل كرده است كه : خداوند ، تجمل را در قرآن واجب كرده است . راوى عرض مىكند . فدايت شوم ، تجمل چيست ؟ مىفرمايد : تجمل اين است كه : صورتت از صورت برادر دينيت ، اعراض كرده باشد و تو آن را با گشادگى متوجه او سازى و همين از
« لا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْواهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ . . . »
مراد است . و نيز گويد : پدرم مرا روايت كرد كه امير المؤمنين ع فرمود :
« خداوند زكات جاه و مقام را بر شما واجب كرد ، همانطورى كه زكات مال را بر شما واجب گردانيد . » « 1 »
وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ
: كسى كه اين كارها را به منظور طلب خشنودى خداوند انجام دهد .
فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْراً عَظِيماً
: او را پاداشى بزرگ خواهيم داد . يعنى پاداشى كه از لحاظ كميت و از لحاظ كيفيت بزرگ باشد . اما از لحاظ كميت ، بخاطر اين است كه دائمى است و اما از لحاظ كيفيت ، بخاطر اين است كه مقارن با تعظيم و تجليل است و آميختهء با چيزهاى ناگوار نيست .
دلالت آيه
1 - آيهء شريفه ، دلالت دارد بر اينكه شخص معصيت كار ، به خود ضرر مىزند ،
هامش
( 1 ) -
ان اللَّه فرض عليكم زكات جاهكم كما فرض عليكم زكات ما ملكت ايديكم
.