إِنَّ اللَّهَ كانَ بِكُمْ رَحِيماً
: خداوند همواره نسبت بشما رحيم است و نشان رحمت او اين است كه كشتن افراد و تباه كردن اموال را منع كرده است .
وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ
: برخى گفتهاند : اشاره است به خوردن مال به باطل و كشتن كسى به ناحق . برخى گفتهاند : اشاره است به تمام محرماتى كه در اين سوره از :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا يَحِلُّ لَكُمْ أَنْ تَرِثُوا النِّساءَ كَرْهاً »
تا اينجا شمرده شده است برخى گفتهاند : اشاره به همهء چيزهايى است كه در اين سوره تا كنون از آنها نهى شده است . عطا گويد : تنها اشاره به قتل نفس است .
عُدْواناً وَ ظُلْماً
: برخى گفتهاند : عدوان و ظلم هر دو يكى هستند و آوردن هر دو بخاطر اختلاف لفظى آنهاست نه معنوى . چنان كه شاعر گفته است :
« و الفى قولها * كذبا و مينا »
يعنى سخن او را دروغ يافت . برخى گفتهاند . عدوان تجاوز از امر خداوند و ظلم گرفتن چيزى بدون استحقاق است . بعقيدهء برخى علت اينكه خوردن مال به باطل و قتل ناحق را به ظلم و عدوان مقيد ساخته ، اين است كه مىخواهد بگويد . اينان اين كارها را حلال مىشمرند .
فَسَوْفَ نُصْلِيهِ ناراً
، به زودى او را در آتش سرنگون كرده ، مىسوزانيم .
وَ كانَ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيراً
. داخل كردن چنين كسى در آتش و معذب ساختن او بر خداوند آسان است و كسى نمىتواند او را از اين كار منع كند . چنان كه كسى بدون اذنش نمىتواند شفاعت و فريادرسى كند
.