اين مىگويد كه تعبيرى مجازى و معنى آن اين است كه هر يك از فرزندان آدم عليه السلام را ، با قوّت براهين طبيعى كه در برابر او فراهم آورده است ، ناگزير از آن ساخته است كه او را به پروردگارى خويش بشناسد « 1 » .
هامش
( 1 ) - « السرويّة » ، ص 48 .
انديشه هاى كلامى شيخ مفيد ( فارسى ) — صفحة 484
مساهمون: احمد آرام
ص٤٨٤