فصل شانزدهم انسان
ايمان و اسلام
ابن بابويه در اعتقادات خود كه در آغاز « كتاب الهداية » آمده ، ميان ايمان و اسلام تمايز قائل شده است . مىگويد :
« اسلام عبارت از گواهى دادن به دو گواهى ( شهادتين ) است . چيزى است كه جان و مال با آن مصون از تعرّض مىماند . هر كس بگويد « اشهد ان لا إله الا اللّه و ان محمدا رسول اللّه » ، جان و مالش محفوظ خواهد ماند . . .
ايمان عبارت است از اقرار كردن به زبان و باور داشتن در دل و عمل كردن با اندامها . با عمل افزايش مىيابد و با دست كشيدن از عمل كاهش مىپذيرد .
هر مؤمن مسلمان است ، ولى هر مسلمان مؤمن نيست . به كعبه و مسجد الحرام مىماند . هر كس وارد كعبه شود وارد مسجد الحرام شده است ، ولى هر كس وارد مسجد الحرام شود وارد كعبه نشده است » « 1 » .
هامش
( 1 ) - « الهدايه » ، ص 10 . رجوع كنيد به ابن بابويه ، امالى ، ص 460 : « اسلام عبادت از اعتراف به دو شهادت است . ايمان عبارت است از اعتراف به زبان و باور داشتن به قلب و عمل كردن با اندامها . اگر چنين نباشد ايمان نيست » .