( ص 10 - 11 ) از ميان اين احاديث ، احمد بن محمّد 12 حديث نقل كرده كه دو حديث را از طريق جابر بن يزيد جعفى - كسى كه يكى از « اصول اربع مأة » « 1 » را نوشته است ، اما همه او را يك راوى ثقه ندانستهاند ( ص 5 ، ح 14 ، ص 4 ، ح 8 ) - و يك حديث را از طريق على بن ابى حمزه ثمالى - كه او نيز از نويسندگان يكى از اصول است و رجاليان متأخّر او را ثقه دانستهاند ( ص 5 ، ح 11 ) - ابراهيم بن هاشم 5 حديث را نقل كرده كه يكى از آنها از طريق جميل بن درّاج ، نويسندهء يكى از « اصول اربع مأة » ، روايت شده است ( ص 8 ، ح 1 ) ؛ محمّد بن حسين 4 حديث نقل كرده كه يكى از آنها از طريق جميل روايت شده است . ( ص 4 ، ح 9 ) يعقوب بن يزيد ، كه ساكن بغداد و صحابى امام نهم [ عليه السّلام ] بوده و رجاليان متأخّر او را ثقه دانستهاند ، و محمّد بن عيسى بن عبيد ، يكى از موالى بغدادى و صحابى امام نهم [ عليه السّلام ] ، كه نجاشى او را ثقه ، ولى طوسى او را ضعيف دانسته ، نيز هركدام يك حديث روايت كردهاند . دو حديث ديگر از طريق ابان بن عثمان ، نويسندهء كوفى يكى از اصول ، كه جانشينى براى امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] قايل نبود ، روايت شده است .
( ص 9 ، ح 1 و 3 ) 14
بصائر مملوّ از احاديثى است كه ائمّه [ عليهم السّلام ] در آنها متذكر مىشوند برخى از آيات قرآن به جايگاه ويژهء ايشان در دين اشاره دارند . در سه باب ، مشتمل بر 45 حديث ، از ائمّه [ عليهم السّلام ] به مثابهء « كسانى كه به خاطر آنچه خداوند از فضل خويش به آنها عطا كرده است مورد حسد واقع مىشوند » ( نساء : 54 ) ( ص 35 - 36 ) و به مثابهء « اهل الذكر » در آيات 43 سورهء نحل ، و 7 سورهء انبياء ( ص 38 - 43 ) و به مثابهء
الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ
در آيهء 7 سورهء آل عمران ( ص 202 - 204 ) ياد شده است . از اين احاديث ، محمّد بن عيسى يك حديث از طريق هشام بن حكم - از اصحاب امام
هامش
( 1 ) . « اصول اربع مأة » مجموعههاى روايى هستند كه توسط اصحاب ائمّه [ عليهم السّلام ] گردآورى مىشدند . ( ن )