بصائر به عنوان گفتمان قمى
صفّار ، از اصحاب امام يازدهم حسن عسكرى [ عليه السّلام ] و همانند احمد بن محمّد بن خالد برقى ، يكى از موالى خاندان « اشعرى » بود . 3 برقى قسمت اعظم احاديث محاسن را از پدرش روايت كرده ، اما بخش عمدهء همين احاديث از راويان منفرد مرتبط با مراكز شيعى عراق و ايران نقل شده است . در مقابل ، هرچند منابع رجالى شيعى نشان مىدهند كه صفّار احاديث را از افراد بسيارى روايت كرده است ، 4 اما در واقع ، صفّار در مقايسه با برقى ، تعداد به مراتب بيشترى از احاديث را از تعداد كمترى از راويان ، كه بيشتر آنها قمى و بخصوص « اشعرى » هستند ، روايت نموده است . بنابراين ، ملاحظهء فهرست راويانى كه صفّار ، 1881 حديث بصائر را از طريق آنها ، يك نسل پس از برقى جمعآورى كرده است ، نشان مىدهد كه وى 1215 حديث يعنى 5 / 64 درصد از كل را از كمتر از 12 منبع روايت كرده است : او 501 حديث ( 27 درصد از كل ) را از احمد بن محمّد ، 217 حديث ( 5 / 11 درصد ) را از محمّد بن حسين كوفى ، 110 حديث ( 8 / 5 درصد ) را از محمّد بن عيسى بن عبيد ، 105 حديث ( 5 / 5 درصد ) را از ابراهيم بن هاشم قمى ، 95 حديث ( 5 درصد ) را از يعقوب بن يزيد بغدادى ، 58 حديث ( 3 درصد ) را از عبد اللّه بن محمّد بن عيسى اشعرى ، 53 حديث ( 3 درصد ) را از محمّد بن عبد الجبار قمى ، 28 حديث ( 5 / 1 درصد ) را از عبد اللّه بن جعفر حميرى قمى ( م ب 297 ق / 910 م ) ، 27 حديث ( 4 / 1 درصد ) را از عبّاس بن معروف - كه مانند برقى يكى از موالى خاندان « اشعرى » در قم بود - 5 و 21 حديث ( 1 درصد ) را از حسين بن محمّد بن عمران اشعرى روايت كرده است . 6
در اين دوره ، دو تن به نامهاى احمد بن محمّد وجود داشتند كه هردو قمى بودند و هردو به عنوان راوى شناخته شده بودند : احمد بن محمّد بن عيسى