شورش ، رهبر حنبلىها يعنى حسن بن على بن خلف بربهارى ( م 326 ق / 938 م ) را دستگير كرد ، و اين نشاندهندهء تداوم محبوبيت آرمان حنبلى در شهر بود .
خليفه نيز در سال 322 ق / 934 م بر كنار شد . 33
سپس راضى بن مقتدر ( حك : 322 ق / 934 م تا 329 ق / 940 م ) خليفه شد . او هنگام كشته شدن پدرش ، به عنوان خليفه پيشنهاد شد ؛ اما وقتى قاهر به قدرت رسيد ، راضى را به زندان انداخت . على بن عيسى جرّاحى به علت [ كهولت ] سن ، وزارت را نپذيرفت و بنابراين ، ابن مقله اين منصب را برعهده گرفت . وى به زودى عزل شد و راضى حاكم واسط و بصره ، يعنى محمّد بن رائق را به سمت وزارت منصوب كرد . وى به مدت دو سال در اين سمت باقى بود .
طى دوران خلافت راضى ، سرانجام ، شلمغانى دستگير ، شكنجه و در سال 323 ق / 934 م « 1 » اعدام شد . در همان سال ، خليفه ناچار شد عليه هرج و مرج گستردهء هدايت شده توسط عوامل حنبلى در بغداد ، كه درصدد اجراى اصول اخلاقى خويش در تمام عرصههاى عمومى ، و در غير اين صورت ، مصمّم به تداوم هرج و مرج عمومى بودند ، فرمانى صادر كند . اين امر نيز حاكى از ماهيت فراگير و مستمرّ بحران [ مناطق ] شهرنشين و در نتيجه ، حمايت گسترده از حنبلىها بود . توجه خاص شورشيان به شيعيان معطوف بود و قبور ائمّهء [ عليهم السّلام ] مورد هتك حرمت قرار مىگرفتند . به منظور متوقف كردن شورشها - اگر نگوييم به خاطر آرام كردن شيعيانى كه بالقوّه طرفدار [ حكومت ] بودند - حكومت هرگونه اجتماع دونفرى از طرفداران رهبر حنبلىها يعنى بربهارى ، در يك مكان را ممنوع كرد ؛ اما در واقع ، در اين زمان دربار از انجام هرگونه اقدام تسكيندهندهء واقعى عاجز بود . شكست قواى بسيار عظيمى از عبّاسيان در سال 322 ق / 934 م به دست على بن بويه ، كه
هامش
( 1 ) . تاريخى كه در متن اصلى آمده ، 924 م است . ( ن )