عجب نيست اگر ابوذر آزردگى خود را از سياست معاويه اظهار ميكرد و ثروتمندان را تحريص ميكرد كه با فقرا مهربان باشند و از ذخيرهء اموال چشم بپوشند و بدين آيه استدلال ميكرد :
وَ الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ وَ لا يُنْفِقُونَها فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَلِيمٍ . يَوْمَ يُحْمى عَلَيْها فِي نارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوى بِها جِباهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُمْ هذا ما كَنَزْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا ما كُنْتُمْ تَكْنِزُونَ .
« 1 »
يعنى آنها كه طلا و نقره را ذخيره ميكنند و آن را در راه خدا خرج نميكنند بعذابى دردناك بشارتشان بده . روزى كه آن را به آتش جهنم سوزان كنند و پيشانيها و پهلوها و پشتهايشان را بدان داغ كنند و گويند اين چيزيست كه براى خودتان ذخيره كردهايد اكنون " رنج " چيزيرا كه ذخيره كردهايد بچشيد . و نيز عجب نيست اگر مردمان فقير بر او جمع آمده متعرض ثروتمندان ميشدند چندان كه ثروتمندان از مزاحمتشان بجان آمدند و شكايت بنزد معاويه بردند ، معاويه قضيه را بعثمان خبر داد و عثمان بيقين دانست كه مقدمه فتنه پديدار شده است .
تبعيد ابوذر به ربذه
عثمان كس بشام فرستاد و ابوذر را كه دائما به روش او اعتراض ميكرد بمدينه خواند . ابوذر شورشى را كه عثمان در نتيجه آن كشته شد پيش - بينى ميكرد ، وقتى بمدينه رسيد و ديد كه مردم براى توطئه بر ضد عثمان فراهم ميشوند بدانها گفت : " به زودى فتنهاى بزرگ و جنگى سخت رخ ميدهد . "
عثمان به ابوذر اجازه داد در ربذه كه دهكدهء حقيرى است در دل صحرا مقيم شود
هامش
( 1 ) - سوره توبه آيه 34