به « خرميان » و « جاشكيان » [ 1 ] معروفند و به راهزنى خشكى و دريايى مىپرداختند ، و به سليمان بن محمد بن الياس پيوسته بودند ، بر ايشان بتاخت و بسيارى از آنان بكشت . سردار آنان ابو على بن كلاب را بگرفت و گردنش را بزد و گروهى را اسير به شيراز فرستاد ، پس براى مدتى آن بخشها آرام گرفت .
پس از اندك مدتى بلوچها ، كه سختترين و خشنترين و كافرترين آن ملتها بودند ، دوباره به عادت ديرين ، به راهزنى و خونريزى و شكستن * پيمانهاى گذشته پرداختند . عضد الدوله كه از درست كردن ايشان نااميد شد ، تصميم گرفت كه ريشهء ايشان را بركند ، پس در ذى قعدهء 360 به سوى كرمان رفت . چون به سيرجان رسيد بلوچها را ديد كه على بن محمد بارزى را به سردارى خود گزيده هر چه توانسته بودند در ويرانى شهرها و ترسانيدن مردم در راههاى كرمان ، سگستان ، خراسان انجام دادهاند . پس عابد بن على را با سپاهى انبوه از ديلم ، گيل ، ترك ، عرب ، كرد ، زط و مردان سيفى [ 2 ] بر سر ايشان گسيل داشت . همين كه آنان از آمدن سپاه خبردار شدند پا به گريز نهادند و به راههاى تنگ و پيچاپيچ پيچ رفتند ، كه گمان مىكردند سپاه بدان ره نتواند برد . عابد بن على برادر خود را با گروهى نيرومند به دنبال ايشان فرستاد ، خود نيز با باقى سپاه از راه ديگر ، به سوى لانههاى ايشان در كوههاى « بارز » [ 3 ] رفته آنها را بگشود و محمد بن على بارزى را از آنجا پائين آورد ، داماد او ابو دارم را نيز دستگير كرد . ايشان خبرنگاران پيشآهنگ فرستاده بودند كه غافلگير نشوند ، ولى همگى اسير شده ، كسى از آنان بازنگشت تا خبرى ببرد ، ايشان نيز مطمئن در آنجا بودند ، تا سپاه بر سرشان رسيد و در همانجا گرفتار آمدند ، كه آن را
هامش
[ ( 1 - ) ]M: جاس و جاسك ، جاش و جاشك ، نام چند ايل و سرزمين ايشان در مكران است .
[ ( 2 - ) ]M: متن : « الرجال السيفية » در خ 6 : 488 : غلامان سيفى نسبت به سيف الدوله ، حمدانى دارند . در اينجا نيز شايد نسبت به همو باشد . ن . ك خ 5 : 48 و 105 پانوشت .
[ ( 3 - ) ]M: بارز ، و « بارجان » كوهى به كرمان ( حدود العالم و بدايع الازمان و نخبة الدهر دمشقى ) .