جز يك تن نمىتوانست از آن بگذرد [ 1 ] . او و يارانش يك يك دنبال هم رفتند . پاسداران ديلمى درون قلعه درنگ كردند تا نزديك شد ، پس در را باز كرده سنگى بزرگ به گردش در آوردند كه او را به پائين پرت كرد . او كه گيج شده بود باز از زمين برخاست ، يك ديلمى نيزهاى به سوى او پرتاب كرد كه سرش را به سينهاش بدوخت .
يارانش او را به « دمستق » رسانيدند ، چون دمستق جنازهء خواهرزادهء شاه را ديد دستور داد مسلمانانى را كه اسير گرفته بود آورده همه را گردن زد . سپس با هر چه داشت به سوى روم بازگشته متعرض روستاها و ديههاى پيرامون حلب نشد . او به مردم آنجا گفت : اين شهر از آن ما شده است ، هر چه مىتوانيد در آبادانى آن بكوشيد ، ما دوباره به همين زودى به اينجا بازخواهيم آمد [ 2 ] .
هامش
[ ( 1 - ) ]M: امروزه نيز تنها راهى كه دژ حلب را كه در ميان شهر جاى دارد ، به شهر متصل مىسازد ، همان يگانه پل است كه بر روى خندقى قرار داد كه گرداگرد دژ را گرفته آن را از شهر جدا مىسازد . اين پل هنوز به صورت كهن آن تنگ مىباشد . پانوشت پيشين ديده شود .
[ ( 2 - ) ] در تاريخ اسلام رخداد حلب به نقل از « تاريخ » على بن محمد شمشاطى ( كه احوالش را ياقوت در معجم الادباء ، 5 : 375 / 14 : 240 . آورده است ) چنين ديده مىشود : روميان در ذى قعده يورش آوردند ، و چون از بيراهه آمده بودند سيف الدوله با چهار هزار سوار و پياده ، براى جلوگيرى به « عزاز » رفت . و چون دانست كه با انبوه سپاه روم توان روياروئى ندارد ، به حلب بازگشته ، در بيرون شهر اردو زده آمادهء كارزار شد . ولى چون گزارشى رسيد كه روميان به سوى درون كشور روانند ، جوانمردش « نجا » را با سه هزار تن به جلوگيرى آنان فرستاد ، سيف الدوله نيز ناشكيبا در نيمهء روز به كمك او شتافته در ميان كشاورزان جار كشيد : هر كس به امير بپيوندد يك دينار مىستاند . پس چون فرسنگى رفت يك عرب به دو گزارش داد كه : روميان از « جبرين » نگذشته ، آنان مىخواهند بامدادان در حلب باشند . سيف الدوله به حلب بازگشت و در كنار رود « قويق » فرود آمد ، روز بعد نيز از آنجا به « باب يهود » منتقل شده ، در ميان مردم اسلحه پخش كرد ، و به زودى دشمن با سى هزار سوار فرا رسيده در چند جا جنگ در گرفت ، عصر آن روز نيز سپاه پيادهء دشمن ، با چهل هزار نيزه دار ، همراه « ابن شمس قيق » رسيدند و به درازى رودخانه -