را انجام داده و در اين كار با يارى تو همه سعى خود را براى اخلاص در آن به كار گرفتم .
ولى كسى كه هيچ خيرى در وجودش نبوده و به تمام بديها آلوده است علم و عملى نداشته و معلوم نيست حتى در يك عبادت و باندازهء يك نفس كشيدن هم اخلاص داشته باشد ، چگونه با پروردگار خود مناجات نموده و كتابش را به آفريدگار و مالك خود عرضه نمايد . آيا با روى سياه و گناهآلود يا با زبانى كه ذكر مالك مهربان خود را فراموش نموده است ! و چه بگويد اگر معلوم نباشد در نيت خود صادق و مخلص بوده يا خلاف آن ثابت شود ! آيا جرأت دروغ گفتن به پروردگارى كه از باطن او اطلاع دارد را خواهد داشت ! يا راست گفته و با جرأت مىگويد : مولاى من ! قصد من از انجام عمل كسى غير از تو بود . يا مىگويد : سرور من ! هم به قصد تو و هم به قصد بندگانت اين كار را انجام دادم . آيا نمىترسد كه به او بگويند : اى بندهء پست ! چرا اين همه بر پروردگار كريم خود دلير بوده و در مقابل مولاى بردبار خود جرأت دارى . آيا از روى سياه و زبان دروغ خود خجالت نمىكشى كه با روى درخشان پروردگار راستگويت روبرو شوى ! آيا از خشم او نمىترسى كه شرك و كفرت را براى او به هديه مىبرى ! كسى كه به شرك تو هيچ نيازى ندارد . چه حالى خواهى داشت اگر بگويد :
« چرا بندگانم را در نظر داشتى ولى به من بىاعتنا بودى ؟ آيا كسى كوچكتر از من پيدا نكردى ؟ با چه خيالى به آنان توجه ولى به من
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 544
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٥٤٤