و بدين ترتيب بر تمام اعضاى بدنش يكى پس از ديگرى گريه كرده و در خاطر آورد اگر اهل عذاب باشند چه بلاهايى را بايد تحمل كنند . و اگر بخواهد مىتواند هر شبى بر يكى از اعضاى بدنش بگريد . همچنين مىتواند نوحهء امام سجاد عليه السّلام را بر خود - كه « زهرى » آن را با نظم و نثر روايت كرده است - بخواند .
در يكى از شبها هم بر كمى حيات خود گريه كند . به اين ترتيب كه ابتدا احسان خدا را نسبت به خود و بردبارى طولانى و خوبى و لطافت درخواست او در دعوت به خلوت و نزديكى و مجلس انس خود را به ياد آورده و سپس چگونگى برخورد خود با آن پروردگار بزرگ را در خاطر آورده و ببيند در مقابل اين گراميداشتهاى بزرگ چه وظيفهاى دارد . بر مروت ، حيا و وفاى خود گريسته و بگويد : واى از كار زشت و سرافكندگيم ، از رسوايى و كمى حيايم ! اين پروردگار و آقا و نعمت دهندهء من ، مالك مالكها ، حاكم حاكمان و بخشندهترين بخشندگان است كه مرا دعوت به ذكر ، همنشينى و انس با خود مىكند ، در حالى كه مالك مالكها ، بىنيازترين بىنيازها و پروردگار زمين و آسمان است .
ولى من قبول اين گراميداشتهاى بزرگ را بر خود سنگين مىدانم ، در حالى كه من ذليلترين ذليلها ، فقير از همهء جهات ، بلكه فقر محض ورشكسته ، در گرو نعمتهاى او ، موجود بعنايت او ، زنده به حيات او ، روزى خور او ، مسامحه كار و مجرم در رابطه با خدمت به او مىباشم .
به من فرصت داده و با پوشش خود بديهاى مرا پوشانده و با شناخت
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 41
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٤١