جوابى خواهى داشت . مبادا به كسى دروغ بگويى كه او دروغ را حرام كرده است . گاهى دروغ گفتن به كسى كه مىداند دروغ مىگويى استهزاء اوست . از تمام اين امور به خدا پناه مىبريم .
در يك كلام ، زيارت او بسيار مهم بوده و روايت شده است كه : « او دو بار زائر خود را زيارت مىنمايد » ولى در عين حال خطر بزرگى در بردارد . بنابراين مبادا در آن جدى نبوده و آن را كوچك شمارى كه در پيشگاه خدا بزرگ است .
مهمترين مطلب اين است كه در شناخت ، بزرگ دانستن او و اين عقيده كه از حال و باطنت آگاهى دارد استوار بوده و از آفتهاى سخن ، عمل و حقيقتهاى ادعايت مطلع شوى . با اين شرايط اگر نتوانستى قلب و عملت را اصلاح نمايى ، بايد به كوتاهى خود اعتراف نموده و مانند كوتاهى كنندگان شرمسار و به اندازهء جنايت خود ، خوار شده و در ترس و تواضع بسر برى . در اين صورت چارهاى نيست جز توسل به او و پناه بردن به در كرم و چشم پوشى او همراه با نگرانى از اين كه بخاطر اين جنايت مجازات شده ، پذيرفته نشده ، از رحمت او دور شده و به ورشكستگى آشكار و هلاكت جاويد برسى . يا از چشم پوشى ، گذشت ، كرم و فضل بهرهمند شوى . مطلب مهم ديگرى كه بايد به آن توجه داشت اين است كه نبايد مانند فرمانبرداران توقع پاداشهاى الهى را داشته باشى .
اگر دل تو از اين احوال متأثر شد ، حتما بعضى از اين آثار در تو
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 408
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٤٠٨