است بخواند . زيرا در اين دعا نيز امامش - درود و سلام خدا بر او و پدران و فرزندانش - ذكر شده و بايد در مضمون دعا تأمل كند . زيرا دعا بروشنى مىگويد كه رفتن به سوى نماز ، رفتن به طرف خداوند است .
بنابراين بايد نشانه ديدار با خدا را داشته باشد . اگر بتواند بايد به اندازه بزرگى خدا و شناخت منت او ، در اجازهء ديدارش بلكه دعوت به اين كرامت ، آنگونه كه شايسته است ادب اين مقام را رعايت كند . ولى خيلى بعيد است اين مخلوق ضعيف بتواند آنگونه كه شايسته اين مجلس است تواضع و احترام و شكرگزارى نمايد . بنابراين بايد همراه با اعتراف به ناتوانى باندازهاى كه مىتواند سپاسگزار و متواضع باشد .
و اگر نتواند ، نبايد حضور در اين مجلس براى او سبكتر از حضور در مجلس سلطان زمانش باشد . زيرا از سلطان غفلت نمىكند ، بخصوص هنگام سخن گفتن با او . اگر سلطان بداند كه دل رعيتش جاى ديگر است او را از مجلس خود طرد ، از حضور او جلوگيرى و او را از عطاياى خود محروم مىنمايد . بخصوص كه بداند اين غير ، دشمن سلطان است ، كه در اين حالت بشدت بر او خشم مىگيرد . و اگر از ياد و احترام به خدا غفلت كردى بايد بدانى كه علت اين همه غفلت از پروردگار چيزى جز دوستى دنيا نمىباشد ، دنيايى كه دشمن خدا و دوستانش مىباشد .
بپرهيز از اين كه اين مجلس را كوچك شمارى . زيرا اهل آن ، فرشتگان مقرب ، پيامبران و رسولان ، شهدا و صديقين و بندگان صالح
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 346
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٣٤٦