مذكور در فقه است ، و بخاطر ترس از عذاب يا اشتياق رسيدن به بهشت نعمتها مىباشد و روزهء خود را تكليفى از جانب خداى متعال مىداند ، افطار او نيز طبعا بخاطر از بين بردن سختى گرسنگى ، و رهايى از بند تكليف ، يا فقط بخاطر ميل به غذا هنگام پايان تكليف خيالى مىباشد .
[ ب - ] كسى كه هنگام روزه از تمام كارها و حركاتى كه خداى متعال حرام كرده اجتناب مىكند ، و هدف او بدست آوردن خوشنودى پروردگار و رسيدن به درجات بالا مىباشد ، افطار او نيز - كه انجام بعضى از چيزهايى است كه در حال روزه از آن اجتناب مىنمود - با اجازهء مولايش بوده و به قصد نيرو گرفتن براى عبادت و بدست آوردن شناخت و كمالات افطار مىكند ، گرچه از خوردن و آشاميدن هم لذت مىبرد .
[ ج - ] كسى كه در روزه خود علاوه بر موارد مذكور ، از هر فكر پستى گرچه مباح نيز باشد خوددارى مىكند ، افطارش نيز براى خدا و در راه خدا و با يارى او خواهد بود . به همين جهت افطار اين گروه براى ميل به غذا و خوراكشان بيش از اندازه نبوده و آنان را از ياد حضور پروردگار باز نمىدارد .
اى فقير ! بنگر كه افطار و غذاى حلال تو اگر فقط بخاطر ميل به غذا باشد شبيه غذا خوردن حيوانات است ، بخصوص اگر زيادهروى نمايى . و اگر حرام باشد از حيوانات نيز پايينتر خواهى بود . ولى اگر
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 274
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٢٧٤