قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآَءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ إِلَّا قَوْلَ إِبْرَاهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَا أَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ ( 4 )
إبراهيم وكساني كه با وى بودند ، آن گاه كه به قوم خود گفتند كه ما از شما واز آنچه جز خداى يكتا مىپرستيد بيزاريم وشما را كافر مىشمريم وميان ما وشما هميشه دشمنى وكينهتوزى خواهد بود تا وقتي كه به خداى يكتا ايمان بياوريد ، برايتان نيكو مقتدايى بودند . مگر آن گاه كه إبراهيم پدرش را گفت كه براي تو آمرزش مىطلبم ، زيرا نمىتوانم عذاب خدا را از تو دفع كنم . اى پروردگار ما ، بر تو توكل كرديم وبه تو روى آورديم وسرانجام تو هستى . ( 4 )