وَابْتَلُوا الْيَتَامَى حَتَّى إِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَ فَإِنْ آَنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ وَلَا تَأْكُلُوهَا إِسْرَافًا وَبِدَارًا أَنْ يَكْبَرُوا وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ فَإِذَا دَفَعْتُمْ إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ فَأَشْهِدُوا عَلَيْهِمْ وَكَفَى بِاللَّهِ حَسِيبًا ( 6 )
يتيمان را بيازماييد تا آن گاه كه به سن زناشويى رسند ، پس اگر در آنان رشدى يافتيد اموالشان را به خودشان واگذاريد . واز بيم آنكه مباد به سن رشد رسند اموالشان را به ناحق وشتاب مخوريد . هر كه توانگر است عفت ورزد وهر كه بينواست به آن اندازه كه عرف تصديق كند بخورد . وچون اموالشان را تسليمشان كرديد كساني را بر آنان به شهادت گيريد وخدا براي حساب كشيدن كافى است . ( 6 )