وَإِذْ تَقُولُ لِلَّذِي أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَأَنْعَمْتَ عَلَيْهِ أَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللَّهَ وَتُخْفِي فِي نَفْسِكَ مَا اللَّهُ مُبْدِيهِ وَتَخْشَى النَّاسَ وَاللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَاهُ فَلَمَّا قَضَى زَيْدٌ مِنْهَا وَطَرًا زَوَّجْنَاكَهَا لِكَيْ لَا يَكُونَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ حَرَجٌ فِي أَزْوَاجِ أَدْعِيَائِهِمْ إِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًا وَكَانَ أَمْرُ اللَّهِ مَفْعُولًا ( 37 )
وتو ، به آن مرد كه خدا نعمتش داده بود وتو نيز نعمتش داده بودى ، گفتى : زنت را براي خود نگهدار واز خداى بترس . در حالي كه در دل خود آنچه را خدا آشكار ساخت مخفى داشته بودى واز مردم مىترسيدى ، حال آنكه خدا از هر كس ديگر سزاوارتر بود كه از أو بترسى . پس چون زيد از أو حاجت خويش بگزارد ، به همسرى تواش درآورديم تا مؤمنان را در زناشويى با زنان فرزند خواندگان خود ، اگر حاجت خويش از أو بگزارده باشند ، منعى نباشد . وحكم خداوند شدني است . ( 37 )