قَالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتَابِ أَنَا آَتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ فَلَمَّا رَآَهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهُ قَالَ هَذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّي لِيَبْلُوَنِي أَأَشْكُرُ أَمْ أَكْفُرُ وَمَنْ شَكَرَ فَإِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ وَمَنْ كَفَرَ فَإِنَّ رَبِّي غَنِيٌّ كَرِيمٌ ( 40 )
وآن كس كه از علم كتاب بهرهاى داشت گفت : من ، پيش از آنكه چشم بر هم زنى ، آن را نزد تو مىآورم . چون آن را نزد خود ديد ، گفت : اين بخشش پروردگار من است ، تا مرا بيازمايد كه سپاسگزارم يا كافر نعمت . پس هر كه سپاس گويد براي خود گفته است وهر كه كفران ورزد پروردگار من بىنياز وكريم است . ( 40 )