قَالُوا سُبْحَانَكَ مَا كَانَ يَنْبَغِي لَنَا أَنْ نَتَّخِذَ مِنْ دُونِكَ مِنْ أَوْلِيَاءَ وَلَكِنْ مَتَّعْتَهُمْ وَآَبَاءَهُمْ حَتَّى نَسُوا الذِّكْرَ وَكَانُوا قَوْمًا بُورًا ( 18 )
گويند : منزهى تو . ما را سزاوار نبوده است كه جز تو كسى را به يارى گيريم . تو خود آنها وپدرانشان را برخوردار ساختى ، چنان كه ياد تو را فراموش كردند ومردمى شدند به هلاكت افتاده . ( 18 )
القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — صفحه 361 ( الفرقان 18 )
پدیدآورندگان: كتاب الله تبارك وتعالى
ص۳۶۱ ( الفرقان ۱۸ )