وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا عَرَّضْتُمْ بِهِ مِنْ خِطْبَةِ النِّسَاءِ أَوْ أَكْنَنْتُمْ فِي أَنْفُسِكُمْ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ سَتَذْكُرُونَهُنَّ وَلَكِنْ لَا تُوَاعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلَّا أَنْ تَقُولُوا قَوْلًا مَعْرُوفًا وَلَا تَعْزِمُوا عُقْدَةَ النِّكَاحِ حَتَّى يَبْلُغَ الْكِتَابُ أَجَلَهُ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ مَا فِي أَنْفُسِكُمْ فَاحْذَرُوهُ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ ( 235 )
واگر به كنايت از آن زنان خواستگارى كنيد يا انديشهء خود در دل نهان داريد ، گناهى بر شما نيست . زيرا خدا مىداند كه از آنها به زودى ياد خواهيد كرد . ولى در نهان با آنان وعده منهيد ، مگر آنكه به وجهي نيكو سخن گوييد وآهنگ بستن نكاح مكنيد تا آن مدت به سر آيد ، وبدانيد كه خدا به آنچه در دل داريد آگاه است . از أو بترسيد وبدانيد كه أو آمرزنده وبردبار است . ( 235 )