إِذْ تَمْشِي أُخْتُكَ فَتَقُولُ هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلَى مَنْ يَكْفُلُهُ فَرَجَعْنَاكَ إِلَى أُمِّكَ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ وَقَتَلْتَ نَفْسًا فَنَجَّيْنَاكَ مِنَ الْغَمِّ وَفَتَنَّاكَ فُتُونًا فَلَبِثْتَ سِنِينَ فِي أَهْلِ مَدْيَنَ ثُمَّ جِئْتَ عَلَى قَدَرٍ يَا مُوسَى ( 40 )
آن گاه كه خواهرت مىرفت ومىگفت : مىخواهيد شما را به كسى كه نگهداريش كند راه بنمايم ؟ ما تو را نزد مادرت باز گردانيديم تا چشمانش روشن گردد وغم نخورد . وتو يكى را بكشتى وما از غم آزادت كرديم وبارها تو را بيازموديم . وسالى چند ميان مردم مدين زيستى . واكنون ، اى موسى ، در آن هنگام كه مقدّر كرده بوديم آمدهاى . ( 40 )