وَأَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلَامَيْنِ يَتِيمَيْنِ فِي الْمَدِينَةِ وَكَانَ تَحْتَهُ كَنْزٌ لَهُمَا وَكَانَ أَبُوهُمَا صَالِحًا فَأَرَادَ رَبُّكَ أَنْ يَبْلُغَا أَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ وَمَا فَعَلْتُهُ عَنْ أَمْرِي ذَلِكَ تَأْوِيلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَلَيْهِ صَبْرًا ( 82 )
اما ديوار از آنِ دو پسر يتيم از مردم اين شهر بود . در زيرش گنجى بود ، از آنِ پسران ، پدرشان مردى صالح بود . پروردگار تو مىخواست آن دو به حد رشد رسند وگنج خود را بيرون آرند . ومن اين كار را به ميل خود نكردم . رحمت پروردگارت بود . اين است راز آن سخن كه گفتم : تو را شكيب آن نيست . ( 82 )