فَإِذَا قَضَيْتُمْ مَنَاسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا اللَّهَ كَذِكْرِكُمْ آَبَاءَكُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِكْرًا فَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ رَبَّنَا آَتِنَا فِي الدُّنْيَا وَمَا لَهُ فِي الْآَخِرَةِ مِنْ خَلَاقٍ ( 200 )
چون مناسكتان را به جاى آورديد ، هم چنان كه پدران خويش را ياد مىكرديد - حتى بيشتر از آن - خداى را ياد كنيد . برخى از مردم مىگويند : اى پروردگار ما ، ما را در دنيا چيزى بخش . اينان را در آخرت نصيبي نيست . ( 200 )