قَالُوا يَا لُوطُ إِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَنْ يَصِلُوا إِلَيْكَ فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ أَحَدٌ إِلَّا امْرَأَتَكَ إِنَّهُ مُصِيبُهَا مَا أَصَابَهُمْ إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ أَلَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيبٍ ( 81 )
گفتند : اى لوط ، ما رسولان پروردگار تو هستيم . اينان ، هرگز به تو دست نخواهند يافت . چون پاسى از شب بگذرد ، خاندان خويش را بيرون ببر . وهيچ يك از شما روى برنگرداند جز زنت كه به أو نيز آنچه به آنها رسد خواهد رسيد . وعدهء آنها صبحگاه است . آيا صبح نزديك نيست ؟ ( 81 )