وَعَلَى الثَّلَاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّى إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَنْ لَا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ( 118 )
ونيز خدا پذيرفت توبهء آن سه تن را كه از جنگ تخلف كرده بودند ، تا آن گاه كه زمين با همهء گشادگيش بر آنها تنگ شد وجان در تنشان نمىگنجيد وخود دانستند كه جز خداوند هيچ پناهگاهى كه بدان روى آورند ندارند . پس خداوند توبهء آنان بپذيرفت تا به أو بازآيند ، كه توبهپذير ومهربان است . ( 118 )