در مدت خلافت واثق و متوكل و منتصر و قسمتى از خلافت مستعين در خراسان بر سر كار بود و هجده سال در حالى كه همهء امور روبراه بود حكومت خراسان را بدست داشت ، سپس در رجب سال دويست و چهل و هشت در چهل و چهار سالگى در نيشابور بدرود زندگى گفت .
و مستعين حكومت خراسان را به پسرش « محمد بن طاهر بن عبد اللّه بن طاهر » داد و محمد از سال دويست و چهل و هشت تا سال دويست و پنجاه و نه در خراسان بر سر كار بود و در اثر خروج حسن بن زيد طالبى در طبرستان و جز آن ، و خروج يعقوب بن ليث صفار در سيستان و دست اندازى وى بنواحى خراسان امور آشفته گشته بود ، سپس يعقوب بن ليث صفار در شوال سال دويست و پنجاه و نه « 1 » رهسپار نيشابور شد و محمد بن طاهر را دستگير كرد و خود و خاندانش را در بند نمود و اموالشان و هر چه را در خانههاى خود داشتند ضبط كرد و آنان را در قيد و بند به « قلعهء كرمان » كه به آن « قلعهء بم » گفته مىشود فرستاد و همچنان به آن حال بودند تا آنكه صفار مرد و خراسان از آنان تهى گشت و « عمرو بن ليث » برادر صفار به خراسان آمد .
بدين ترتيب خاندان طاهر واليان خراسان پنجاه و پنج سال بر سر كار بودند « 2 » و پنج نفر از اينان بر خراسان حكومت كردند اما با سپرى شدن دولتها ، ( نظم ) امور گسسته مىشود و حالها دگرگون مىگردد و ناتوانى روى مىدهد و زبونى و كوتاهى بظهور مىرسد .
خراج خراسان در هر سال از همهء نواحى بجز خمسهايى كه از مرزها بدست مىآمد ، به چهل ميليون درهم مىرسيد و آل طاهر همهاش را در راهى كه صلاح مىديدند مصرف مىكردند و علاوه بر اينها از عراق هم بجز هديهها سيزده ميليون درهم بدست
هامش
( 1 ) تاريخ مؤلف بحوادث همين سال 259 خاتمه يافته است ( ر . ك . ترجمهء تاريخ ، ج 2 ) .
( 2 ) از سال 205 كه مأمون « طاهر بن حسين » را والى خراسان قرار داد ، تا سال 259 كه محمد بن طاهر از كار بر كنار شد .