نيايش سيزدهم [ 1 ]
بار خدايا ، اى آنكه درگاه تو آخرين مقصد حاجات است و تنها در نزد توست كه به خواستها توان رسيد . اى خداوندى كه در برابر نعمتهايت بهايى نستانى . اى خداوندى كه زلال عطايت را به منت تيره نگردانى . اى خداوندى كه همگان به تو بىنياز شوند و كس را از تو بىنيازى نيست . اى خداوندى كه همگان را به تو رغبت است و كس را رخ تافتن از تو ميسر نيست . اى خداوندى كه هر چه خواهندگان از تو خواهند ، خزاين نعمتت فنا نپذيرد . اى خداوندى كه ناموس حكمتت را هيچ وسيلهاى و سببى دگرگون نسازد . اى خداوندى كه حاجت حاجتمندان از تو منقطع نشود . اى خداوندى كه دعاى دعاكنندگانت به رنج نيفكند . به بىنيازى از آفريدگانت خود را ستودهاى و تو سزاوارى كه از آنان بىنيازى گزينى . آفريدگانت را به نيازمندى وصف كردهاى و آنان را سزاست كه به تو نيازمند باشند . پس هر كه بخواهد نيازمندى خويش را به خواهش از درگاه تو رفع كند و گرد بينوايى از چهرهء خود بيفشاند ، حاجت خود از جايى خواسته كه بايدش خواست و به دريافت مقصود از راهى رفته است كه بايدش رفت .
خداوندا ، هر كس كه حاجت به يكى از بندگان تو برد يا يكى از بندگانت را سبب روا شدن حاجت خود پندارد ، جز حرمان نصيبى حاصل نكند و سزاوار است كه تو احسان از او بازگيرى .
بار خدايا ، مرا به تو حاجتى است كه كوشش من از دست يافتن به آن قاصر آمده بود و راههاى چاره به روى من بسته شده بود . نفس من مرا واداشت كه برآوردن آن نياز ، از كسى خواهم كه او خود به روا شدن
هامش
[ 1 ] دعاى آن حضرت است به هنگام طلب حاجت از خداى تعالى .