آمرانهاش نياز نيست ، به ارادهء تو بازداشتنى است و به گفتار بازدارندهاش نياز نيست .
تويى آن كه در مهمات بخوانند و در سختيها به او پناه جويند . هيچ بلايى از سرما نرود جز آنكه تواش برانى و هيچ اندوهى از دل ما رخت نبندد مگر آنكه تواش از ميان بردارى .
اى پروردگار من ، بر من محنتى رسيده كه بار گرانش مرا از پاى در آورده است و به رنجى در افتادهام كه بر خود هموار نتوانم كرد . تو خود به قدرت خويش آن محنت و رنج بر من وارد آوردهاى و به سوى من روانه داشتهاى . آنچه را تو وارد آوردهاى كس بازگرداندن نتواند و آنچه را تو روانه داشتهاى كس دفع نتواند و آن در را كه تو بستهاى كس گشادن نتواند و آن در را كه تو گشادهاى كس بستن نتواند . چون كسى را به رنج افكنى كس راحتش نرساند و چون كسى را خوار دارى كس عزيز نگرداند . پس درود بفرست بر محمد و خاندانش . اى پروردگار من ، به فضل خويش در آسايش بر من بگشاى و به قدرت خويش سطوت اندوه را بر من بشكن و در آنچه زبان شكايت گشودهام به رحمت نظر كن و مرا حلاوت استجابت در هر چه خواستهام بچشان و از نزد خويش رحمتى و گشايشى خوشگوار بر من ارزانى دار و راه رهايى در پيش پاى من بگشاى . چنان مكن كه به سبب اندوه از انجام دادن فرايض و مستحبات تو بازمانم ، كه من اى پروردگار ، در برابر اين محنت كه بر من وارد آمده بىطاقتم و پيمانهء شكيباييم از آن اندوه كه نصيب من گرديده اينك لبريز است . تنها تويى كه توانى آن اندوه را از ميان بردارى و آن بلا را كه بدان گرفتار آمدهام دفع كنى . پس مرا از بند بلا وارهان اگر چه شايستهء آن نباشم . يا ذا العرش العظيم .
الصحيفة السجادية (فارسى) — صفحة 65
مساهمون: عبد المحمد آيتى
ص٦٥