نيايش ششم [ 1 ]
حمد و سپاس خداوندى را كه به قوّت خود شب و روز را بيافريد و به قدرت خويش آن دو را از يكديگر فرق نهاد و هر يك را حدّى محدود و زمانى معيّن قرار داد . به تقدير خويش از يكى مىكاهد و بر ديگرى مىافزايد و بر يكى مىافزايد و از ديگرى مىكاهد ، تا بندگانش را توان به دست آوردن قوت باشد و امكان پرورش . شب را بيافريد تا بندگانش در آن از رنج و تلاش بياسايند و آن را به مثابهء پوششى گردانيد تا در آن به خواب راحت روند : تنشان بدان آسوده شود و نيرو گيرد و خود به لذت و كاميابى رسند . روز را بيافريد تا در روشنايى آن به طلب فضل و نعمت .
خداوندى پردازند و رزق او را فرا چنگ آرند و در زمين خدا به سير و سفر روند ، تا هم از نعم اين جهان عاجل برخوردار شوند و هم در آن جهان به سعادت آجل رسند . به همهء اينها كارشان به صلاح مىآورد و از كردارهايشان آگاه مىشود و مىنگرد كه در اوقات فرمانبردارىاش چگونهاند و اعمال واجب چسان به جاى مىآورند و احكام او چسان مجرى مىدارند ، تا بدكاران را به كيفر بد رساند و نيكوكاران را پاداش نيك دهد .
هامش
[ 1 ] دعاى آن حضرت است به هنگام پگاه و شامگاه .