نيايش پنجاه و يكم [ 1 ]
اى خداوند من ، حمد مىگويم تو را - و تو سزاوار حمدى - حمد مىگويم تو را به سبب نيكيهايت كه در حق من روا داشتى و به سبب نعمتهاى فراوانت كه به من ارزانى فرمودى و عطاياى بسيارت كه مرا بدان نواختى و رحمت و بخشايش و نعمتت كه مرا بر ديگران برترى نهادى و به من دادى . دربارهء من نيكيها كردهاى و مرا نعمتها دادهاى كه زبان از سپاس آن عاجز است . و اگر احسان تو و نعم بىشمارت نمىبود ، هرگز نمىتوانستم بهرهء خويش فراچنگ آرم و به اصلاح نفس خود پردازم . ولى تو پيش از آنكه خواستار احسانت شوم ، مرا غرقهء احسان خود ساختى و در همهء كارهايم مرا از ديگران بىنيازى بخشيدى و بلا از من بگردانيدى و قضاى سهمگين از من بازداشتى .
بار خدايا ، چه بلاهاى رنج آور كه از من بگردانيدهاى و چه نعمتهاى فراوان كه مرا بدان شادمان ساختهاى و چه احسانهاى بزرگوارانه كه در حق من نمودهاى .
بار خدايا ، تويى كه به هنگام بيچارگى دعاى من اجابت كردى و چون به خطا و لغزشى گرفتار آمدم از من در گذشتى و حق مرا از دشمنان بگرفتى .
هامش
[ 1 ] دعاى آن حضرت است در تضرع و اظهار فروتنى .