در برابر آن برايشان ثوابى مقرر داشتهاى و اجرى عظيم دادهاى - چيزى است كه آنان را در برابر تو ياراى سر بر تافتن از آن بوده است كه پاداششان مىدهى ، يا آنكه خود سبب آن نبودهاى كه اكنون جز ايشان عطا مى فرمايى ! نه چنين است - اى خداوند من - كه زمام كار بندگان تو به دست تو بوده پيش از آنكه توان عبادتشان باشد و ثواب ايشان را مهيا كردهاى پيش از آنكه به اطاعتت روى آرند . زيرا شيوهء تو بخشندگى است و خوى تو نيكوكارى است و راه و آيين تو بخشايندگى .
بار خدايا ، همهء آفريدگان معترفند كه هر كه را عقوبت كنى بر او ستم نكردهاى و همگان بر اين گواهند كه هر كه را از عذاب رهايى بخشى در حق او احسان كردهاى و همه اقرار مىكنند كه حق عبادت و شكر تو را آن چنان كه در خور آن هستى به جاى نياوردهاند .
بار خدايا ، اگر آدميان را شيطان نفريفته و از طاعت تو باز نداشته بود ، هيچ گنهكارى جامهء جان به گناه نمىآلود و اگر باطل را در چهرهء حق جلوه نمىداد ، هيچ گمگشتهاى راه تو گم نمىكرد .
خداوندا ، منزهى تو . وه كه چه آشكار است نشان كرم تو در معامله با آن كه اطاعتت كند يا معصيت ورزد : فرمانبردار را پاداش نيكو مىدهى و حال آنكه تو خود توان فرمانبردارىاش دادهاى و كيفر گناهكار را با آنكه در مؤاخذتش قدرت دارى به تأخير مىافكنى . هر دو را چيزى عنايت مىكنى كه نه سزاوار آن بودهاند و اعمالشان از احسانى كه در حقشان روا مىدارى قاصر است .
بار خدايا ، اگر آن را كه فرمانبردار توست ، به مقتضاى عملش - كه تو خود بر آنش گماشتهاى - پاداش مىدادى ، بيم آن بود كه ثواب تو از دست بدهد و نعمتى كه عنايتش داشتهاى زايل گردد . ولى تو به كرم خود ، در برابر اندك زمانى عبادت در اين دنياى فانى ، پاداشى طولانى و
الصحيفة السجادية (فارسى) — صفحة 230
مساهمون: عبد المحمد آيتى
ص٢٣٠