نيايش سى و چهارم [ 1 ]
اى خداوند ، حمد باد تو را كه گناهان را مىدانى و مىپوشانى .
حمد باد تو را كه بر حال درون ما آگاهى و ما را عافيت عطا مىكنى .
اى خداوند ، ما همگان در پى عيب و عار بودهايم و حال آنكه تو ما را بر زبانها نيفكندهاى ، مرتكب گناهان بزرگ شدهايم و حال آنكه تو رسوايمان نساختهاى . در نهان بديها كردهايم و حال آنكه تو كسى را بر بديهاى ما راه ننمودهاى .
بسا كارها كه نهى فرمودهاى و ما به جاى آوردهايم . بسا كارها كه فرمان دادهاى و ما را بر آنها آگاه ساختهاى ، و ما تجاوز ورزيدهايم .
بسا گناهان كه در كسب آن كوشيدهايم و بسا خطاها كه مرتكب شدهايم و تنها تو از آن آگاه بودهاى نه نگرندگان و تو از هر كس ديگر به افشاى آن تواناتر بودهاى . اى خداوند ، عافيت تو چونان پردهاى بر روى چشمانشان فرو افتاد و چون سدى راه گوشهايشان را بگرفت .
اى خداوند ، چنان كن كه هر عيب ما كه پوشيده داشتهاى و هر گناه كه نهان كردهاى ، ما را اندرز دهندهاى شود كه از اخلاق بد و ارتكاب خطاها بازمان دارد و به سوى توبهاى محو كنندهء گناهان براند و به آن راه كه پسند توست بكشاند .
هامش
[ 1 ] دعاى آن حضرت است به هنگام ابتلا و يا به هنگامى كه كسى را به رسوايى گناهى گرفتار مىديد .