و في ذكر هول الموت و القبر و البلا * عن اللَّهو و اللَّذّات للمرء زاجر
ترجمه : و در ياد آورى هول و هراس مرگ و قبر و پوسيدن بدن در گور عاملى نهفته است كه آدمى را از لهو و لعب و لذات دنيائى باز مىدارد .
و من خود بعضى از مستمعين را ديدم كه هنگام مذاكره در احوال مرگ و مردگان ، ظرف چند روز عقلش را از دست داد بنحويكه بمعالجه نياز پيدا كرد و لذا او را از حضور در آن مجلس و فكر دربارهء مرگ منع نمودم و دستور دادم كه در رحمت خدا و بىكرانگى درياى عفو و بخشش او بينديشد و اخباريكه در مورد مرگ صالحان ، و لذت آنچه كه اولياء خدا با مرگ به آن رسيدهاند و شوقى كه آنها به لقاء حضرت ذو الجلال و كرامات او داشتهاند را از نظر بگذراند ، تا از آن حالى كه در آن است بهبودى حاصل كند .
و خلاصهء كلام آنكه آدمى اگر بدين ترتيب كه ذكر شد در عواقب احوال خود بينديشد كمترين اثرى كه در وجود او خواهد داشت ، بريدن او از گناهان است . و اما اينكه ميبينيم در اكثر مردم چنين اثرى نميگذارد بدان خاطر است كه آنها از ياد مرگ و قبر غافل هستند و اگر هم دچار عارضه اى شوند و مرگ را بخاطر آورند فورا خود را از ياد مرگ بامر ديگرى مشغول ميسازند .
ولى بزرگان چنين نبودند بلكه مرتب بگور خود سر مىزدند و در آن مىخوابيدند و خود را به آنچه كه اشقياء در گور خطاب مىشوند مخاطب مىساختند تا اين عمل مانع اين شود كه آنها بدون تهيهء اسباب