ميداند بخاطر حفظ برادرى مىبايست خود را غير محق ، و طرف را محق بداند و شرع مقدس براى اصلاح بين مؤمنان دروغ را مستحب دانسته ، و مؤمنين را به صفا و صميميت با يكديگر دعوت نموده و به آنان دستور داده كه نبايد امور خود را از برادر مؤمنى كه مورد اعتماد آنها است مخفى نگه دارند زيرا اين خود باعث اختلاف بين قلوب مىشود ، و با آن كمال و صفا و صميميت ، در تضاد است ، و باز به رواياتى كه در زمينهء محبت در راه خدا و فضيلت اين عمل رسيده بنگر و ببين چه پاداشهائى براى اين عمل مقرر شده كه عقل را حيران مىسازد و بجا است كه به بعضى از آنها اشاره اى كنيم .
در كافى از امام باقر عليه السّلام روايت شده كه مؤمنين چون به يكديگر برسند و مصافحه كنند خداوند دست خود را بين دستهاى آنان داخل مىكند و روى خود را بهر كدام از آن دو كه نسبت به ديگرى محبت و دوستيش بيشتر باشد مىنمايد .
مىگويم در اين روايت تأمل نما نكتهء ظريفى در بر دارد و آن اينكه اگر دو نفر مؤمن كه يكى اهل فضائل بسيار و فردى بسيار متقى است و ديگرى اهل معصيت و گناه است به يكديگر برسند و با هم مصافحه كنند ، اگر فرض را بر اين بگذاريم كه آنكه اهل معصيت است آن فرد متقى را بيش از آن اندازه كه آن متقى اين عاصى را دوست دارد دوست بدارد ، خداوند روى خود را به طرف اين عاصى خواهد نمود ، و اين كاشف از اين حقيقت است كه محبت در راه خدا ، از همهء فضايل تأثيرش بيشتر است ، بلكه گوياى اين حقيقت است كه فضايل ديگر بالنسبة به اين فضيلت هم چون عدم است ، و بجان خودم سوگند كه اين امرى
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 493
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٤٩٣